آنچه انسان خون می‌بیند، جگوار چیچا می‌بیند

در صحرای روستایی بولیوی، که مهم‌ترین حضور متعلق به بادی است که میان گل‌های پاپا و حیوانات در حرکت است، مردمی که زمین را درو می‌کنند، کسانی که مصنوعات کهن و اشیای مقدس را ساختند و موزیسین‌هایی که در خیابان‌های شهر مورسنیادا - آهنگ‌های مرتبط با نخستین محصولات برداشت - می‌نوازند، همگی در یک نقطه مشترکند: کار. لوسیانا دکر اوروزکو با گنجاندن ماهرانه داستان‌های دریاچه‌های افسون‌شده و افسانه‌هایی که سینه به سینه منتقل می‌شوند - یا در این مورد از شکل شفاهی به صوتی-تصویری می‌رسند - و به آن سرزمین‌ها هاله‌ای خیال‌انگیز می‌بخشند، نه تنها موفق می‌شود زندگی بی‌تزلزل روستایی را ثبت کند، بلکه با استفاده از حرکت بی‌وقفه تصاویر و همراهی صدا، تجربه‌ای حسی و متعالی برای بیننده تعریف می‌کند.