خیابان‌های همه

فیلم‌ساز و عکاس مشهور، چریل دان، لنز خود را به سوی پیشگامان و استادان عکاسی خیابانی نیویورک می‌چرخاند. دان هنرمندانی را که در طول شش دهه فعالیت کرده‌اند، از جمله بروس دیویدسون، ماری الن مارک، جیل فریدمن، جف مرملستاین و مارtha کوپر، معرفی می‌کند و نشان می‌دهد که این عکاسان به اندازه سوژه‌هایی که بی‌وقفه مستند کرده‌اند، رنگارنگ و منحصر به فرد هستند. فیلم «خیابان‌های همه» به بررسی اشتیاقی می‌پردازد که فریدمن را وادار کرد سال‌ها در خودروهای پلیس در طول خشن‌ترین سال‌های شهر بماند؛ انگیزه بروس گیلدن برای نزدیک کردن دوربینش به چهره مردم به منظور ثبت لحظه‌ای؛ و تعهد مارtha کوپر به دنبال کردن گرافیتی‌ها بر روی واگن‌های مترو در برانکس. این فیلم نگاهی قطعی به بینش‌های نمادین این هنر است که اغلب تقلید شده است.