خط داستانی
ممسومیوم مانند یک کنسرتو در سه حرکت ساخته شده است دوربین، بدن و فضا ضرب آهنگ خود را دارند و همزمان پخش میشوند از نماها و کاراکترها به نظر میرسد که داستان فراموش شده است رویدادها بینهایت تکرار میشوند ما در هنگامهٔ تکرار زمان هستیم بنابراین همه چیز دوباره به نظر آغاز میشود که با تجمع دایره ای فضا تشدید مییابد زندانی از حافظهٔ خود است علاوه بر این، شتاب و ضربهمضاعفی حرکت، پیچیدگی فعالیت کاراکترها، برش ریاضی آنها و چینش بینهایت بدن بیننده را از زمان آگاهتری میکند بدون محدودیت زمانی پرواز (مرگ؟) میتواند از این تلهٔ زمان فرار کند.
