کاپا

بازسازیای از اسطورۀ ادیپ در چارچوب داستان عامیانهٔ باستانی ژاپنی، یومومتوها گفتمانی پرتنش از دست دادن و میل می سازند. با نقل قول از بانول، فروید، رسانهٔ پاپ و هنر، نمادشناسی نظریۀ تحلیلی روانشناختی غرب را در بافتی فرام文化 جایگذاری می‌کنند، اسطورهٔ ادیپ و کاپا را در ترکیبی سرشار از فرم و محتوا کنار هم می‌گذارند. کاپا، پریای آبی ژاپنی که شرارت آمیز است، با شدت eerie توسط نقاش مایک کِلی بازی می‌شود؛ بازیگر مریم وروناو جوزاسکا را همچون زنی فراموش‌پیچ Hollywood نمایش می‌دهد. در این مقالهٔ ایجازی و آموزنده از پُرزش و اشتیاق‌های خشن، هر دو افسانهٔ کاپا و ادیپوس در فرم‌های بسیار سبک‌شده و هدفمند «کاهش‌یافته» ارائه می‌شوند تا نشان دهند الگوهای فرهنگی چگونه می‌توانند نیرو بدهند و Manipulate کنند.