نانی مورتی - فیلمشناسی
Biography
جیووانی «نانی» مورتی (تلفظ ایتالیایی: [ˈnanni moˈretti]؛ زادهٔ ۱۹ اوت ۱۹۵۳؛ برونیکو) کارگردان، تهیهکننده، فیلمنامهنویس و بازیگر ایتالیایی است. برنده نخل طلا در سال 2001 و در سال 2012 رئیس هیئت داوران جشنواره فیلم کن بود. فیلم های او جوایزی از جمله نخل طلای جشنواره کن 2001 برای «اتاق پسر»، خرس نقره ای در جشنواره فیلم برلین 1986 برای «عشور به پایان رسید» و جایزه اس.شیر نقره ای در جشنواره فیلم ونیز 1981 برای "رویاهای شیرین"، علاوه بر جایزه دیوید دی دوناتلو برای بهترین فیلم در سه موقعیت (برای "Caro diario" در سال 1994، "اتاق پسر" در سال 2001 و "Il caimano" در سال 2006).
مورتی در برونک ایتالیا از پدر و مادری رومی که هر دو معلم بودند به دنیا آمد. پدرش لوئیجی مورتی، خط نگار فقید، معلم یونانی در دانشگاه ساپینزا رم بود. برادر او فرانکو مورتی، محقق ادبی است. در حالی کهمورتی با بزرگ شدن به دو علاقه خود یعنی سینما و واترپلو پی برد. پس از پایان تحصیلات، به عنوان تهیهکننده فعالیت کرد و در سال 1973 دو فیلم کوتاه اول خود را کارگردانی کرد: Pâté de bourgeois و The Defeat (La sconfitta). در سال 1976، اولین فیلم بلند نانی مورتی Io sono un autarchico (من خودکفا هستم) اکران شد. او در سال 1978 فیلمنامه Ecce Bombo را نوشت، کارگردانی کرد و در آن بازی کرد، که داستان یک دانشجو را روایت می کند که روابط عمومی دارد.با اطرافیانش مشکل دارد. در جشنواره کن به نمایش درآمد. Sogni d'oro برنده شیر نقره ای سی و هشتمین جشنواره بین المللی فیلم ونیز شد. La messa è finita برنده خرس نقره ای - جایزه ویژه هیئت داوران در سی و ششمین جشنواره بین المللی فیلم برلین شد. او ممکن است بیشتر به خاطر فیلمهای Caro diario (دفتر خاطرات عزیز، 1993؛ پس از آن در سال 1998 دنبالهای، Aprile) و La stanza del figlio (اتاق پسر، 2001) شناخته شود، که دومی برنده نخل طلا شد.در جشنواره فیلم کن 2001.
مورتی چندین بار در فیلم های خود از بازیگران خاصی استفاده کرده است که عموماً نقش های فرعی را ایفا می کنند. پدرش لوئیجی در 6 فیلم، داریو کانتارلی و مائورو فابرتی در 5 فیلم، آنتونیو پتروچلی در 4 فیلم ظاهر می شود. از بازیگران ایتالیایی قابل توجه دیگری که او اغلب در فیلم هایش به کار گرفته است می توان به سیلویو اورلاندو که در 5 فیلم (از جمله نقش قهرمان اصلی در Il caimano) ظاهر شد و لورا بیو مورانتیو که نقش برجسته ای داشت، اشاره کرد.ca و اتاق پسر.[نیازمند منبع]. پس از بازی واترپلو در بخش B مسابقات قهرمانی ایتالیا، تجربه او بعداً الهام بخش فیلم او Palombella Rossa شد ("palombella" که در لغت به معنای "کبوتر کوچک" است، به یک نوع شلیک لوب اشاره دارد). کارهای دیگر او در خارج از اروپا به طور گسترده دیده نشده است، اما در داخل کشورش مورتی به عنوان سازنده فیلم های طنزآلود و عجیب و غریب که معمولاً خودش در آن نقش آفرینی می کند، شناخته می شود. آخرین نقش او این بودمورتی در فیلم Mia Madre (My Mother, 2015) یک چپگرای سیاسی آشکار است. او در سال 2002 تظاهرات خیابانی را علیه دولت سیلویو برلوسکونی سازماندهی کرد. Il caimano (2006) تا حدی درباره جنجال های برلوسکونی است: در یکی از سه پرتره نخست وزیر ایتالیا، مورتی خودش نقش برلوسکونی را بازی می کند. آپریل همچنین به وضعیت سیاسی ایتالیا و دیدگاه مورتی در مورد آن می پردازد. فیلم او در سال 2011 ما یک پاپ داریم به نمایش در آمددادخواست در جشنواره فیلم کن 2011.
فیلمشناسی
